در زمینه قالبگیری اکستروژن پلاستیک، بشکه و پیچ واحدهای اصلی کار هستند و طبقهبندی آنها مستقیماً بر قابلیت کاربرد و عملکرد پردازش تجهیزات تأثیر میگذارد. بر اساس اشکال ساختاری مختلف، موقعیتیابی عملکردی و مواد قابل اجرا، صنعت یک سیستم طبقهبندی نسبتاً سیستماتیک را تشکیل داده است که راهحلهای هدفمندی را برای سناریوهای مختلف فرآیند ارائه میدهد.
از دیدگاه ساختار بشکه، آنها را می توان به دو دسته اصلی تقسیم کرد: مونتاژ یکپارچه و قطعه بندی شده. بشکه های یکپارچه از یک بدنه تکی ماشینکاری می شوند که مزایایی مانند استحکام ساختاری بالا، عملکرد آب بندی خوب و اطمینان آسان از هم محوری را ارائه می دهد. آنها اغلب در خطوط تولید با الزامات دقت بالا و شرایط عملیاتی نسبتاً پایدار استفاده می شوند. بشکه های مونتاژ قطعه بندی شده شامل چندین بخش بشکه است که توسط فلنج ها، رزوه ها یا سوراخ های پین به هم متصل شده اند. هر بخش را می توان به طور مستقل با دستگاه های گرمایش و سرمایش مجهز کرد که کنترل دقیق دمای محوری را تسهیل می کند. تک تک قطعات را می توان در صورت فرسوده شدن یا آسیب دیدگی تعویض کرد و هزینه های نگهداری را به میزان قابل توجهی کاهش داد. آنها معمولاً در محیط های پردازش با انواع مختلف، دسته های کوچک یا مواد بسیار خورنده استفاده می شوند. علاوه بر این، برخی از بشکههای{7}منظور خاص دارای شیارهای طولی کمعمقی در دیواره داخلی بخش تغذیه هستند تا نیروی چسبندگی مواد با ضریب اصطکاک پایین را افزایش داده و راندمان انتقال را بهبود بخشند.
پیچ ها به روش های بیشتری طبقه بندی می شوند، در درجه اول بر اساس تفاوت در ساختار بخش عملکردی و مکانیزم پلاستیک سازی. پیچهای معمولی با روش فشردهسازی به انواع مساوی-متغیر گام-عمق، یکسان-متغیر عمق-گام و متغیر{5}}متغیر گام-عمق طبقهبندی میشوند. نوع عمق مساوی-متغیر گام-به دلیل ساختار ساده و سهولت در ساخت، بیشترین استفاده را دارد و برای اکستروژن مداوم اکثر پلاستیکهای همه منظوره مناسب است. برای مواد بسیار پر،-ویسکوزیته یا بالا{13}}یا مواد حساس به حرارت، ساختارهای ویژه ای مانند پیچ های مانع، پیچ های پین، پیچ های راه راه، و پیچ های جداکننده ساخته شده اند: پیچ های حائل برجستگی های مانعی را بین لبه های پیچ اضافه می کنند تا فاز جامد ذوب ذوب نشده و فاز جامد ذوب شده را از نیروی مخلوط جدا کنند. پیچ های پین پین های قابل تنظیم را در کانال های پیچ ترتیب می دهند تا پراکندگی را از طریق برش قوی موضعی بهبود بخشند. پیچهای راه راه از موجهای دورهای لبهها و کانالهای پیچ استفاده میکنند تا باعث غلت خوردن مواد و بهبود همگنی شوند. پیچ های جداکننده دارای لبه های پیچ اصلی و کمکی هستند که به ترتیب وظیفه انتقال و اختلاط را بر عهده دارند و برای پردازش پلاستیک های مهندسی با الزامات پراکندگی دقیق مناسب هستند.
بر اساس نسبت طول به قطر (L/D)، پیچها را میتوان به سه دسته تقسیم کرد: کوتاه (L/D≈20 یا کمتر)، متوسط (L/D≈20-30) و بلند (L/D≈30). نسبت L/D بالاتر منجر به زمان ماند بهتر مواد و یکنواختی پلاستیک سازی می شود، اما مصرف انرژی و هزینه تجهیزات را نیز افزایش می دهد. بر اساس سرعت چرخش، پیچها را میتوان به انواع معمولی، سریع-و سرعت فوقالعاده-بالا{11}} طبقهبندی کرد. پیچهای سریع{12}}به مواد با استحکام بالا و طرحهای متعادل کننده دینامیکی دقیق نیاز دارند تا نیازهای تولید با حجم بالا را برآورده کنند.
ترکیب بشکه و پیچ باید به اصل تطابق بین ویژگی های مواد و اهداف فرآیند پایبند باشد. برای مثال، پردازش پی وی سی حساس به حرارت، نیازمند نسبت تراکم پایین، پیچ مقطع انتقال کوتاه همراه با یک بشکه مقاوم در برابر خوردگی است. در حالی که تولید مواد کامپوزیتی بسیار پر شده از پیچهای مانع یا پین همراه با بشکههای{3} مقاوم در برابر سایش استفاده میکند. طبقه بندی علمی به کاربران کمک می کند تا مدل های مناسب را انتخاب کنند و از پتانسیل تجهیزات از نظر ظرفیت، کیفیت و بهره وری انرژی به طور کامل استفاده کنند و همچنین پایه ساختاری را برای کاربرد متنوع فناوری اکستروژن ایجاد می کند.
